Καρποντάκος .

p809061845-3Ο Μεξικάνικος Καρποντάκος, ανήκει στο γένος carpodacus  που περιλαμβάνει 21 είδη. Το συγκεκριμένο είδος (carpodacus mexicanus), με τη σειρά του χωρίζεται σε 11 υποείδη που στη πλειοψηφία τους ζουν στη Βόρεια, Κεντρική και Νότια Αμερική. Οι Αμερικάνοι τον αποκαλούν House Finch, οι Γάλλοι Roselin du Mexique, οι Γερμανοί Mexicanische Kermin Gimpel και στην Ελλάδα έγινε σχετικά πρόσφατα γνωστός με το όνομα Καρποντάκος η Μεξικάνικο Καναρίνι. Δυνατό, ζωηρό και αεικίνητο πουλί ο Καρποντάκος, το έντονο κόκκινο του αρσενικού που φωσφορίζει στον ήλιο, η καταπληκτική γονιμότητά του, το διαζύγιό του με τις αρρώστιες και τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν οι εκτροφείς άλλων ειδών, η ευκολία με την οποία ζευγαρώνει με τα καναρίνια (και όχι μόνο)

αλλά και η ικανότητά του να ΄΄μαθαίνει ξένες γλώσσες΄΄, δηλαδή να ξεσηκώνει φωνές από άλλα πουλιά, το κάνουν το τελευταίο διάστημα πολύ ελκυστικό στους Έλληνες εκτροφείς που δεν έχουν τη δυνατότητα να αφιερώνουν πολύ χρόνο στην εκτροφή πουλιών. Θα ήταν άδικο για το Καρποντάκο να μην αναφέρουμε ότι το ζευγάρωμά του γίνεται σε απλές ζευγαρώστρες κάτι που είναι αρκετά δύσκολο για άλλα είδη άγριων πουλιών.Στη φύση, ο Καρποντάκος έχει την ικανότητα να επιβιώνει σε εξαιρετικά ακραίο περιβάλλον.Χαρακτηριστικό της προσαρμοστικότητάς του, είναι το γεγονός ότι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1940 ήταν ένα είδος που ζούσε αποκλειστικά στο νοτιοδυτικό τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών και το Μεξικό. Το 1943 στη Νέα Υόρκη αφέθηκε ελεύθερος αριθμός πουλιών από εμπόρους που τα είχαν αποκτήσει παράνομα, (προκειμένου να αποφύγουν τυχόν πρόστιμα) και το είδος εγκαταστάθηκε αρχικά στη γύρω περιοχή και με το πέρασμα των χρόνων εξαπλώθηκε σε μία τεράστια γεωγραφική έκταση μέχρι τα νότια τμήματα του Καναδά.
Το γεγονός ότι οι Καρποντάκοι μπορούν να ζήσουν στη φύση έως και 10 χρόνια βοήθησε σημαντικά σε αυτή τη ραγδαία εξάπλωση.

Ο αρσενικός Καρποντάκος κατά κανόνα έχει κόκκινο χρωματισμό στο κεφάλι, το στήθος, το ορροπύγιο και μερικές περιοχές της πλάτης. Το κάτω μέρος του στήθους είναι ανοικτό γκρί- μπέζ με καφέ ραβδώσεις, και η ουρά σκούρο καφέ.
Το χρώμα των αρσενικών Καρποντάκων είναι δυνατόν να διαφοροποιείται σημαντικά σε απόχρωση, από ωχρό κίτρινο πορτοκαλί έως λαμπερό κόκκινο και αυτό οφείλεται αποκλειστικά στη ποικιλία και τη ποσότητα των καροτινοειδών ουσιών που καταναλώνει με τη τροφή του, (φυτά, σπόρους, φρούτα κ.τ.λ).
Οι ουσίες αυτές έχουν την ιδιότητα να χρωματίζουν το πτέρωμα στη περίοδο της αλλαγής του. Μελέτες, έχουν αποδείξει ότι οι θηλυκοί Καρποντάκοι προτιμούν για συντρόφους τα αρσενικά που έχουν λαμπερότερο το κόκκινο χρώμα σε σχέση με κάποια πιο άτονα. Τα θηλυκά στερούνται του κόκκινου χρωματισμού και μοιάζουν κάπως με το γνωστό μας Τσίφτη ( miliaria calandra )

Τα μικρά πουλιά μόλις βγούν από τη φωλιά και πριν αποκτήσουν το κανονικό τους πτέρωμα είναι καφέ – γκρίζα με διακριτές μαύρες κηλίδες στο στήθος και μοιάζουν περισσότερο με θηλυκά. Στην αιχμαλωσία οι Καρποντάκοι ζευγαρώνουν εύκολα. Όμως, παρά το γεγονός ότι το ζευγάρωμά τους γίνεται χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα θα πρέπει να τηρούμε κάποια διακριτικότητα στη διάρκεια του φωλιάσματος επειδή σε κάποιες περιπτώσεις (ευτυχώς ελάχιστες) ο αρσενικός είναι δυνατόν να καταστρέψει τα αυγά και τη φωλιά. Η συμπεριφορά αυτή είναι φυσιολογική και παρουσιάζεται κυρίως σε ζευγάρια που δεν είναι ιδιαίτερα εξοικειωμένα με την ανθρώπινη παρουσία.

Τα θηλυκά κατασκευάζουν μια σχετικά άτεχνη φωλιά με προτίμηση στα υλικά που έχουν σκούρο χρώμα και γενούν 3-5 αυγά.Τα τσόφλια στο πάτωμα θα προδώσουν την εκκόλαψη των νεοσσών που διαρκεί 2 εβδομάδες και αφού περάσουν 6-7 ημέρες από τη μέρα αυτή, δακτυλιδώνονται με το σωστό σε διάμετρο δακτυλίδι (2,9mm). Μετά την εκκόλαψη, και οι δύο γονείς φροντίζουν στοργικά τα μικρά τους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Καρποντάκοι ταΐζουν υπερβολικά τους νεοσσούς και μάλιστα με οποιαδήποτε τροφή υπάρχει διαθέσιμη στο κλουβί. Το γεγονός αυτό, εκτός από τους νεοσσούς κάνει ευτυχισμένους και τους εκτροφείς, που σε κάθε περίπτωση βλέπουν αυτές τις ΄΄μηχανές ταΐσματος ΄΄ να δουλεύουν ακατάπαυστα αξιοποιώντας και τον τελευταίο σπόρο που έχουν στη διάθεσή τους.Όταν τα μικρά βγουν από τη φωλιά και προκειμένου να χωριστούν από τους γονείς, θα πρέπει να είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι έχουν μάθει να τρέφονται μόνα τους Η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σε διάρκεια παραμονή των νεοσσών στον ίδιο χώρο με τους γονείς τον καιρό του απογαλακτισμού, μειώνει σημαντικά το κίνδυνο του διατροφικού stress και των συνεπειών του.

Στα ζευγαρώματα του Καρποντάκου με καναρίνια παράγονται ιδιαίτερα εύρωστα πουλιά-μιγάδες αλλά για να έχουν καλό και ζωηρό χρώμα στο πτέρωμα είναι καλύτερα να χρησιμοποιούνται έντονα πράσινα καναρίνια. Η γονιμότητα του καρμποντάκου δεν περιορίζεται στα καναρίνια αλλά παράγει και εντυπωσιακά υβρίδια όταν ζευγαρώσει με άλλο άγριο είδος με κορυφαίο ίσως αυτό της Καρδερίνας.
Η υψηλή παραγωγικότητα του είδους βοήθησε να παραχθούν αρκετές χρωματικές μεταλλάξεις όπως, το καφέ, το ρουμπίνο, ο αχάτης, το σατινέ, το αλμπίνο και το διασημότερο ίσως όλων το φαίο που χαρακτηρίζεται από το διμορφικό χρώμα του πτερώματος και τα κόκκινα μάτια του.

Η γενετική συμπεριφορά των χρωματικών μεταλλάξεων του Καρποντάκου διέπεται από τους γενικούς κανόνες που ισχύουν για τις επικρατούσες, τις φυλοσύνδετες και τις υποχωρητικές μεταλλάξεις.
Οι Καρποντάκοι, είναι σκληρά και ανθεκτικά πουλιά, μπορούν να διατηρηθούν στην αιχμαλωσία χωρίς πρόβλημα σε εσωτερικούς η εξωτερικούς χώρους αρκεί να τους παρέχουμε άφθονη τροφή, καθαρό νερό και κάποια υποτυπώδη προστασία από τον αέρα και τον ήλιο.Στη χώρα μας όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη μπορούν να διακινηθούν στο εμπόριο Καρποντάκοι που αποδεδειγμένα έχουν γεννηθεί στην αιχμαλωσία και φέρουν δακτυλίδι κλειστού τύπου σύμφωνα με τη νομοθεσία για τη προστασία της άγριας πανίδας.

Αθανάσιος Θ. Υφαντής .

Advertisements